Eun Ji (52) werd geboren in Zuid-Korea en kwam naar Nederland door adoptie. Ze bracht haar jeugd door op het platteland, waar ze vaak worstelde met gevoelens van eenzaamheid en verlies. Ze werd geconfronteerd met diep verdriet toen haar man overleed, waardoor ze alleen kwam te staan met jonge kinderen. Kort daarna verloor ze ook haar schoonbroer door een zelfdoding. Deze ingrijpende gebeurtenissen hebben Eun Ji gevormd tot de persoon die ze nu is.
“Het is ingewikkeld om antwoord te geven op de vraag ‘Wie ben ik?’ Ik ben geadopteerd uit Zuid-Korea en volgens mijn adoptiepapieren werd ik toen ik negen maanden was gevonden. Na een verblijf in een kindertehuis kwam ik naar Nederland. In mijn jeugd verhuisde ik vaak, ik heb op meerdere basisscholen en middelbare scholen gezeten. Ik verhuisde van een vrij protestantse naar een streng religieuze omgeving.
“Ik was vaak de enige persoon van kleur in de klas. Ik heb twee broers. Als middelste kind voelde ik me vaak over het hoofd gezien, vooral omdat ik het enige meisje was. Soms vond ik het lastig om me staande te houden binnen dit grote gezin. De relatie met mijn broers is complex. We zijn er voor elkaar, maar we zijn erg verschillend en hebben weinig contact. Adoptie is een belangrijk thema in mijn leven. Het raakt me persoonlijk, maar ook mijn man en zijn broer, mijn eigen broer en uiteraard mijn eigen kinderen. Iedereen gaat er anders mee om, maar sommigen ervaren grote mentale uitdagingen.”
Eun Ji was zes jaar toen haar adoptieouders nog een kind wilden adopteren. Ze geloofden erin kinderen te ‘redden’ en dachten dat er meer meisjes uit Zuid-Korea geadopteerd werden dan jongens. Ze adopteerden een jongetje, ondanks dat haar ouders aan haar hadden gevraagd wat ze liever zou hebben en zij om een zusje vroeg. Als ‘wraak’ behandelde ze haar broertje als een meisje, met poppenkleding en jurkjes. Later deelden ze wel hun ervaringen met racisme. “Hij vertelt dan over etnisch profileren als hij in onze adoptievaders’ auto reed of tijdens het uitgaan.”
“De relatie met mijn adoptieouders is afstandelijk en soms oppervlakkig. Ik vertel bijna nooit over de worstelingen met mijn identiteit, roots, rouw of ervaringen met racisme. Ze doen erg hun best, maar delen mijn ervaringen niet en kunnen het dus ook niet echt begrijpen. Daardoor had ik het gevoel dat ik veel zelf moest oplossen. Ik herken veel uit de onlangs verschenen tv-documentaire ‘de Chinese keizerin’ over het gebrek aan intimiteit tussen de maker van de documentaire en haar ouders. Het is voor mij erg belangrijk om een eigen community te hebben waar ik wel over bepaalde onderwerpen kan praten.”
Filmmaker Jonnah Bron mist een intieme band met haar (adoptie)ouders. Door de jaren heen is er een muur tussen hen opgetrokken die Jonnah nu met haar ouders probeert af te breken.
“Hoewel ik nooit depressief ben geweest, was ik wel onzeker omdat ik me altijd heel erg alleen heb gevoeld en gepest werd op de basisschool. Dat ik geen ouders heb, voelt enorm eenzaam. Ik had geen anker, ik voelde me met niemand echt verbonden, maar tegelijkertijd wil je graag ergens bij horen en gezien worden.
Als puber rebelleerde ik tegen mijn ouders en leerkrachten. Mijn adoptieouders begonnen zich zorgen te maken en ik moest met verschillende therapeuten praten omdat ze bang waren dat ik hechtingsproblemen had. René Hoksbergen bevestigde overigens dat dit niet zo was. Voor mijn ouders was dat geruststellend.
Mijn gezondheid ging achteruit door hepatitis B, wat leidde tot het gebruik van zware medicatie. Daardoor weet ik me vrij weinig te herinneren uit die periode. Omdat het op school niet goed ging, stopte ik hier tijdelijk mee en deed vrijwilligerswerk in een kinderdagverblijf bij een asielzoekerscentrum. Daar werd ik aangerand door iemand die daar verbleef. Ik schaamde me enorm en voelde me schuldig en verantwoordelijk: ‘had ik iets verkeerd gedaan of had ik niet goed opgelet?’. Hierdoor raakte ik behoorlijk met mijzelf in de knoop en dacht zelfs na over suïcide. Ik voelde dat ik dit niet alleen kon oplossen, maar wilde ook niet naar mijn adoptieouders stappen, dus heb ik zelf hulp gevraagd bij een hulpverleningsorganisatie speciaal voor jongeren. Via hen kwam ik in contact met een psycholoog.
Als tiener wilde ik al naar Zuid-Korea maar ben uiteindelijk pas op mijn 18e gegaan. Helaas heb ik tijdens die reis geen familie gevonden maar ik ben toen wel bewuster geworden van mezelf; dat mijn gevoel anders te zijn, ook feitelijk klopt. Ik ben ook anders dan mijn adoptieouders, want ik ben ergens anders geboren en heb heel andere roots dan zij. Het maakte me nieuwsgierig naar mijn afkomst.’’
Eun Ji voelde zich midden twintig een stuk beter. Het voordeel van ouder worden is dat je de wereld beter gaat begrijpen. Je weet dat er na een rotdag, een betere komt. De leegte en eenzaamheid blijft, maar werden ook haar inspiratie voor haar werk als kunstenaar. En toen ze begin dertig haar man ontmoette, was ze niet meer alleen. Het gevoel van eenzaamheid verdween. De relatie was niet altijd makkelijk, maar omdat haar partner ook is geadopteerd was er altijd wederzijds begrip.
Vijf jaar geleden is mijn man overleden, wat ervoor zorgde dat de tijd stil leek te staan en mijn wereld instortte. Opeens sta je er alleen voor, de eenzaamheid was confronterend. Er is als alleenstaande moeder weinig ruimte om te rouwen want de wereld om je heen gaat gewoon door. Toen besefte ik dat dit gevoel niet nieuw voor mij is, als kind had ik het al ervaren. Ik zat midden in een dubbel rouwproces: niet alleen om mijn man, maar ook om mijn ouders, mijn cultuur en de taal die ik als kind verloren ben. Mijn adoptieouders zeiden altijd dat ik het goed had. Er werd nooit gesproken over het verlies van mijn ouders.”
“In 2022 kwam de Truth and Reconciliation Committee (TRC) en deed een oproep aan geadopteerden om hun dossiers op te sturen en de misstanden te onderzoeken. Ik heb dit gedaan, zowel voor mezelf als voor mijn man na zijn overlijden. De moeder van mijn man heeft nooit toestemming gegeven voor zijn adoptie. Een tante van vaderskant heeft afstand van hem gedaan, maar wettelijk gezien was dat niet toegestaan. Hij kreeg een weesverklaring, terwijl hij geen wees was.”
“Mijn man en zijn broertje kwamen samen naar Nederland en hebben veel meegemaakt, ook in Korea. Hun vader overleed in het bijzijn van zijn zoons (3 en 2 jaar oud) aan een slagaderlijke bloeding in hun woning. In Korea, een patriarchale samenleving, horen kinderen na het overlijden van hun vader automatisch bij de familie van de vaderskant. De familie had weinig op met hun moeder en wilde niet voor de kinderen zorgen. Ze zijn slecht behandeld en eindigden in een kindertehuis voordat ze op 5 en 4 jarige leeftijd naar Nederland kwamen. Toen mijn man 16 was, overleed plotseling zijn adoptievader, wat een enorme klap voor hem was. In de jaren 2000 werd er contact gezocht door de familie van vaderskant uit Korea waardoor ze zijn herenigd met hun moeder. Dit heeft ook veel impact gehad; veel nare herinneringen van vroeger kwamen plots weer terug.”
“Er werd bij mijn man thuis niet gesproken over hoe de dingen zijn gegaan. Uiteindelijk moest mijn man snel volwassen worden. Hij heeft op jonge leeftijd maagkanker gekregen en is binnen zeer korte tijd overleden. Eerst kreeg hij een maagzweer die waarschijnlijk het gevolg is geweest van jarenlange stress. Twee jaar later overleed zijn jongere broer door een buiten zichzelf doding, nadat hij al eerder pogingen had gedaan en met veel psychische klachten kampte. Hij was hooggevoelig maar had ook kenmerken van een persoonlijkheidsstoornis, wat het nog moeilijker maakte. Hij werd van het kastje naar de muur gestuurd zonder echte hulp. Ik weet niet of we hem als directe familie echt hadden kunnen helpen, maar ik twijfel of er echt begrip was voor hem vanuit zijn omgeving. Het voelt alsof ik gefaald had maar ik weet dat het niet mijn schuld is. Het systeem heeft hem in de steek gelaten.
Geadopteerden zijn vaak slachtoffer van kinderhandel, en de naïviteit rondom het nieuwe leven en de assimilatie maakt me boos. Uit onderzoek blijkt namelijk dat suïcide onder geadopteerden vier tot vijf keer hoger is dan gemiddeld. Ik vind het leven vaak zwaar en hoewel ik geen zwaarmoedig persoon ben, ervaar ik veel druk. Ik heb deze situatie waar ik in ben beland niet zelf gekozen en het overleven hiervan blijft een uitdaging.”
“Ik ga naar fysiotherapie vanwege de stress en fysieke spanning in mijn lichaam. Onlangs realiseerde ik me dat deze spanning niet alleen in mijn hoofd zit, maar ook in mijn lichaam. Ik leer me bewuster te worden van mijn eigen lichaam en anders te ademen. Ik zoek naar manieren om de spanning los te laten en minder mee te nemen in mijn dagelijks leven. Te accepteren dat het er is, maar me niet meer belemmert zoals eerder.”
“EMDR heeft me enorm geholpen met het verminderen van de ergste klachten. Maar ook familieopstellingen tijdens een adoptieretraite gaven me veel inzichten. Ik wil eigenlijk alleen nog maar adoptie sensitieve zorg en/of hulpverleners met een Aziatische achtergrond.
Vaak loop ik tegen een muur aan van witte mensen die mij niet begrijpen en dan denk ik snel dat het aan mij ligt. Het is wel een zoektocht om de juiste hulp te vinden. Ik ben onlangs in contact gekomen met Voel je thuis. Zij helpen me met mijn naamsherstel. Gelukkig krijg ik daarbij begeleiding, want ook hier komt een stuk verlies bij kijken.”
“Als ik me bij een bepaald onderwerp persoonlijk betrokken voel zoals adoptie, rouw en de Aziatische gemeenschap, dan geeft het me energie om daarin te verbinden en binnen mijn mogelijkheden dingen te verbeteren. Vaak gaat dit via kunst en cultuur.”
“Eigenlijk 3 belangrijke dingen:
1) Kies voor jezelf in het leven, laat anderen je niks wijs maken.
2) Het bespreken van ons adoptieverleden. Het is ook hun verhaal, zij zijn de tweede generatie. Maar ook over racisme en het verlies van hun vader. Ik wil daar zo open mogelijk over zijn en ze daar zo goed mogelijk in begeleiden.
3) Ze leren zelfstandige vrouwen te worden, zodat ze zich later kunnen redden.”
“Mijn man benadrukte elk jaar het belang van terugkijken naar het verleden en vooruitkijken naar de toekomst. Zelf ben ik niet zo van het vooruitblikken. Ik kijk wel wat er op mijn pad komt, maar ik hoop dat ik iets waardevols aan de wereld kan bijdragen. Dan heeft het nog enigszins zin gehad dat ik hier ben.”
Eun Ji hoopt dat we als samenleving mensen met suïcidale gedachten serieus nemen en naar ze blijven luisteren. Ze vindt het belangrijk om met ze in gesprek te blijven. Niet om ze te overtuigen of op andere gedachten te brengen, maar juist om iemands gevoelens te erkennen.
“Het is cruciaal om je open te blijven stellen en niet te bagatelliseren wat iemand doormaakt.”
Heb je behoefte aan meer informatie over mentale gezondheid? MIND Korrelatie biedt advies, ondersteuning en informatie aan mensen met (beginnende) psychische klachten en hun naasten. Heb of ken je iemand met suïcidale gedachtes? Stichting 113 Zelfmoordpreventie is de nationale organisatie voor preventie van suïcide. Bel gratis 0800-0113 of chat met hen.
Heb je hulp nodig of informatie over culturele adoptie? InterCountry Adoptee Voices kan je helpen.
Er is ook een handreiking voor nabestaanden als je iemand bent verloren aan zelfdoding. Help mee aan het onderzoek van 113 over zelfmoordpreventie.
Als een non-profit belangenorganisatie voor Oost- en Zuidoost-Aziatische mensen in Nederland zijn wij afhankelijk van de vrijgevigheid van donateurs. Strevend naar een samenleving die open en welkom is voor iedereen, komen wij op voor de rechten van deze mensen.
Comments are closed